Geschiedenis
De oorsprong van limoncello ligt in het gebied onder Napels. De verhalen over de ontstaansgeschiedenis lopen uiteen. In zowel Sorrento en Capri als Amalfi claimt men de limoncello te hebben uitgevonden.Eén verhaal is na te trekken, doordat de naam ‘limoncello’ eind negentiende eeuw werd geregistreerd. Dat is het verhaal van Maria Antonia Faraca, die zorg droeg voor een weelderige citroenentuin rond 1900. Zij bedacht het limoncellorecept en gaf het aan haar kleinzoon, die ‘liquore al limone’ als specialiteit op de kaart zette in zijn restaurantje. In 1988 registreerde Massimo Canale, de zoon van de kleinzoon, de naam van het gele drankje. Naar het schijnt werd de citroenlikeur begin 20ste eeuw ook al aan gasten geschonken door vooraanstaande families in Sorrento. In Amalfi houdt men vol dat limoncello al veel langer bestaat dan vanaf 1900. Volgens de overlevering gebruikten vissers het als versterkertje tegen de ochtendkou in de tijd van de invasie van de Saracenen. Het is niet onwaarschijnlijk dat limoncello inderdaad al veel langer werd gemaakt; je hoeft bepaald geen geleerde te zijn om het recept te bedenken. Hoe dan ook: feit blijft dat heden ten dage de Italiaanse likeur met recht de naam limoncello mag dragen wanneer het vervaardigd wordt met citroenen afkomstig uit de Napolitaanse golf, op grond van Vico Equense naar Sorrento naar Capri.
Productie
Bij voorkeur worden de citroenbomen gekweekt onder steigers van kastanjehouten palen met een lengte van minimaal drie meter. Het fruit ontwikkelt zich het beste als de stam van de boom uit de buurt van de elementen wordt gehouden. Tussen februari en oktober worden de citroenen met de hand geplukt, om contact met de grond en beschadiging te voorkomen. De citroenen zijn gemiddeld van grootte en hebben een symmetrische en elliptische vorm. Uiteraard is de schil citroengeel van kleur. De schil van de citroen is waar alles om draait. Deze heeft een sterk aroma en is rijk aan essentiële oliën. Het mediterrane klimaat van de Amalfikust draagt bij aan een mooie, dikke schil.
Na het plukken worden de citroenen in heet water gewassen en afgeborsteld, om vuil en eventuele bestrijdingsmiddelen te verwijderen. Vervolgens worden stukken citroenschil in een pot met alcohol gegooid. De alcohol moet van hoge kwaliteit zijn om te voorkomen dat het drankje in ijs verandert in de vriezer. De pot wordt afgesloten, zodat de citroenschil goed in de alcohol kan trekken. Zo’n maand later wordt water, suiker (eerst gekookt, dan afgekoeld) en weer alcohol toegevoegd. Dat blijft veertig dagen staan, wordt gezeefd en klaar is de limoncello.
Zelf maken?
Hoewel limoncello eenvoudig te maken is, het is een kwestie van citroenschillen weken in alcohol en daar water en suiker aan toe te voegen, zullen wij Nederlanders toch moeten afreizen naar Italië voor de ingrediënten. De gele, ruwe citroenschillen dienen namelijk geweekt te worden in een distillaat met een alcoholopercentage van 95%. Dat mag in Nederland niet. Verwacht niet dat je meteen een perfecte limoncello kunt brouwen. De verhouding alcohol-suiker-water let erg nauw.
Populariteit
Vijftien jaar geleden werd limoncello nog op kamertemperatuur geserveerd, tot iemand op het lumineuze idee kwam om de likeur ijskoud te serveren. Zo is de alcoholsmaak minder heftig en smaakt het lekker fris. Hierna steeg de populariteit enorm. 
In plaats van een grappa na het eten, grijpen de Zuid-Italianen naar een limoncello. Het sterke goedje werkt namelijk prima als digestief. Vandaag de dag wordt het drankje niet langer alleen nog na de maaltijd genuttigd, maar zien we het gemixt met bijvoorbeeld tonic of prosecco of in een zomerse cocktail. Daarnaast wordt de likeur gebruikt voor allerlei zoete delicatessen zoals cake, ijs, bonbons en macarons.
Echt en nep
Binnen het segment ‘Authentieke Limoncello’ is Villa Massa marktleider. Villa Massa wordt in meer dan 43 landen verkocht. De echte limoncello wordt gemaakt van citroenschillen met het PGI Sorrento keurmerk. Misleiders, die citroenlikeur vervaardigen uit citroenen afkomstig uit een andere steek, dragen weinig verhullende namen als Lemoncino en Limonello.
Passaporto
